Muike Mutsaers Wisselende beelden

Inspiratie

Zo’n ziel zwemt in de zee van liefde,
dat is in de zee van de vervoering,
de zee die neerstroomt van de godheid.
De ziel, zij voelt geen vreugde,
want ze is zelf vreugde
en zwemt en vloeit in de vreugde,
zonder die te ervaren.
Want ze woont in de vreugde,
en de vreugde woont in haar.

Marguerite Poréte

In ‘Mystiek en verzet’, Dorothee Sölle

Vinkenoog

Al wat beweegt
zal in beweging blijven

er op en of er onder
een keuze is er niet

niets dat beklijft
en alles zal verdwijnen

je leven een vuurwerk
of niet

Simon Vinkenoog

Levenskunst

‘Wat is eigenlijk leven? Iets dat intensief voelbaar is, dan weer helemaal niet, schijnbaar altijd hetzelfde, dan weer heel anders, van tijd tot tijd zeer afwisselend, dan weer louter routine. Het betekent hartstocht en geluk, maar ook pijn en ongeluk, en niemand weet hoe het met de verdeling tussen die zaken nou precies in zijn werk gaat’. p 19

‘Wordt het misschien mogelijk om bij het ouder worden dan eindelijk ‘levensmeester’ te worden, zoals Meester Eckhart werd genoemd? Ligt daarin niet de vervulling van het leven en het doel van alle levenskunst? Maar meester wordt alleen de mens die is uitgeleerd, in de levenskunst kan dus nooit sprake zijn van voltooid meesterschap, het leven blijft in feite tot het einde toe een leerproject’. p 30 – 31

‘Een basiskenmerk van blijmoedigheid is beslist: humorvol zijn en kunnen lachen. Maar niet zonder ophouden. Blijmoedigheid is niet hetzelfde als vrolijkheid, ook al is er sprake van grote overlappingen. Wie van zichzelf kan zeggen: “Ik ben een blijmoedig mens”, hoeft niet aan één stuk door vrolijk te zijn. De aanleiding tot vrolijkheid is meestal gebonden aan momenten en fasen van leven, terwijl het geluk van de blijmoedige mens het geluk van de volheid is, dat veel meer inhoudt dan het leven op een bepaald tijdstip’. p 99

Uit: ‘Gelatenheid’, wat we winnen wanneer we ouder worden, Wilhelm Schmid 2015

Meditatie

Meditatie is geen zelfverbetering; het is de kunst om ruim, respectvol en zachtaardig te zijn naar zoals het is.
Wees daarom open naar elke gedachte, elke gevoelsstaat, elke impuls.
Verwelkom alles, laat het zijn zoals het is en houd niet vast.
Woon in deze zachtmoedigheid.
In deze zachtmoedigheid zal jouw geest zich ontspannen en gelukkig zijn.

Hans Knibbe ‘Zitten in Zijn’, meditatiekaarten.

Verdriet

Verdriet

Het verdriet, juweel, wordt in de binnenzak gedragen,
gevat in goud, in watten gelegd, een donker doosje.

Slechts op hoogtijdagen wordt het opgespeld
en genegeerd. Achteloos ontkent men zijn verdriet,

dat glimt als was het net gepoetst. Toch,
desgevraagd, geeft men toe dat het kleinood –

dat in de plechtige parade amper opvalt –
essentieel is. Wie leeft zonder verleden? Wie smelt niet

bij het zien van zijn kleerscheuren? Jawel. Beamen wij,
het verdriet verleent ons diepgang, dooradert ons vlees,

maakt ons en zal ons breken. Vraag niet of we willen ruilen.

Mark Boog 2005

Hans Korteweg

De mens en het hogere

De weg omhoog gaat het snelst via omlaag. Het streven op zich naar de lichtere, zogenaamde hogere dimensies leidt meestal slechts tot obstructie. Alleen indien de mens de liefde leert voor het nabije en het waagt tegelijkertijd vrij te blijven van het nabije, vindt een opheffing plaats die niet wegneemt van, maar vergroot naar. De gedachte dat het erom gaat dat de mens ontheven wordt aan het tijdelijke vlak van lijden en lust is een kinderlijke, egoïstische gedachte die zelfs niet leidt tot opheffing. De mens dient te leren om te zijn waar hij is en daar zijn lichtkern te wekken en zo stralend middelpunt te worden, zodat hij van beneden tot boven ingeschakeld is in het hoog energetisch proces. Hij bestaat niet meer en heeft slechts zo bestaansrecht.
Levenloos is hij die het hogere tracht te bereiken.

Uit: Tot Zover, Hans Korteweg

De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,
thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd.
Om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

Herman de Coninck

Uit: Enkelvoud, 1991

gedicht

Elk paradijs is al voorbij, precies daarom
zijn wij er zo gelukkig in geweest. Maar
’t echte feest is altijd nu, als je kersverse
woorden vindt die steeds voor ’t eerst
je openen voor dit moment waarin
de tijd zich toont, bewoond door alles
wat niet blijven kan. Dat is de kracht ervan.

 

Marjoleine de Vos – ‘Uitzicht genoeg’ 2013

Rilke

Zodra men het inzicht aanvaardt
dat er zelfs tussen de innigst verbonden mensen
oneindige afstanden blijven bestaan,
kan zich een wonderbaarlijk samenleven ontwikkelen
als zij erin slagen van de afstand tussen hen te houden,
waardoor het mogelijk wordt
de ander in zijn geheel tegen de hemel afgetekend te zien.

Rainer Maria Rilke

Wat mij raakt

Men moet de dingen aan de eigen, stille,
ongestoorde ontwikkeling over laten,
die diep van binnen komt
en die zich door niets laat haasten of versnellen;
eerst volledig rijpen – en daarna baren…
Rijpen zoals een boom die zijn sapstroom niet stuwt
en die rustig in de lentestormen staat,
zonder angst, dat er straks geen zomer kan komen.

Die zomer komt toch!
Maar hij komt alleen bij de geduldigen
die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt
zo zorgeloos stil en wijds…
Men moet geduld hebben
tegen de onopgeloste zaken in ons hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als gesloten kamers,
en als boeken die in een zeer vreemde taal
geschreven zijn.
Het komt er op aan alles te leven.

Als je de vragen leeft,
dan leef je misschien langzaam maar zeker
zonder het te merken
op een goede dag
het antwoord in.

(naar: ‘Was mich bewegt’
Rainer Maria Rilke (1875 – 1926)